Wanneer artsen een nieuwe behandeling testen op patiënten, is het mogelijk dat er tijdens het onderzoek een aantal patiënten afhaakt (de afhakers). Dit komt bijvoorbeeld omdat ze de behandeling te belastend vinden.
Het succespercentage $P$ van een nieuwe behandeling kan op twee verschillende manieren berekend worden:

Exclusief afhakers (patiënten die afhaken worden niet meegeteld):
$P_{\text{exclusief}} = \dfrac{G}{G + N} \times 100$

Inclusief afhakers (patiënten die afhaken worden wel meegeteld):
$P_{\text{inclusief}} = \dfrac{G}{G + N + A} \times 100$

Hierin geldt:

• $G$ is het aantal patiënten dat de behandeling volhoudt en geneest
• $N$ is het aantal patiënten dat de behandeling volhoudt en niet geneest
• $A$ is het aantal patiënten dat afhaakt

Het wel of niet meetellen van het aantal patiënten dat afhaakt bij de berekening van het succespercentage kan tot forse verschillen leiden.
Men heeft afgesproken dat het succespercentage alleen berekend wordt als het percentage patiënten dat afhaakt niet hoger is dan 20%.

We kijken nu naar een onderzoek waarbij het percentage patiënten dat afhaakt gelijk was aan het maximale percentage van 20%. Bij dit onderzoek waren er uiteindelijk 240 patiënten die de behandeling hadden volgehouden en was het absolute verschil tussen de twee succespercentages 16.
Er kan nu onderzocht worden wat het aantal patiënten moet zijn geweest dat de behandeling heeft volgehouden, maar niet is genezen.